Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Από καρδιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Από καρδιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007

Η φυλακή και η λίμνη




Ας πούμε ότι η αγάπη είναι μια ήρεμη λίμνη που περιτριγυρίζεται από βουνά και καθαρό αέρα. Από έξω από αυτήν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και την χαζεύουν , λένε τα καλύτερα λόγια για αυτήν και σχολιάζουν πόσο όμορφα θα ήταν να βρίσκονται μέσα σε αυτήν.

Μετά αρχίζουν όμως να σκέφτονται πόσο κρύο θα νοιώσουν όταν βγουν από αυτήν , και κλαίνε που ενώ είναι τόσο όμορφη δεν μπορούν να μπουν μέσα γυμνοί και να απολαύσουν την αίσθηση. Οι περισσότεροι από αυτούς απογοητεύονται και τελικά αποφασίζουν ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Αποφασίζουν να νοιώσουν για άλλη μία φορά ότι είναι φυλακισμένοι και δεν μπορούν να δραπετεύσουν από την φυλακή τους. Ωστόσο είναι προφανές ότι καμία φυλακή δεν τους περιορίζει , μιας και κανένας φράχτης δεν κλείνει την είσοδο στην μεγάλη λίμνη.





Μα να! Για σταθείτε ένα αγόρι , να... και ένα κορίτσι κάνουν το βήμα! Αφήνουν τα κορμιά τους να πέσουν μέσα στα ατάραχα νερά της λίμνης. Περιφέρονται ανέμελα μέσα στο νερό κολυμπούν και παιχνιδίζουν.

Όσοι έμειναν απ' εξω κοιτούν με απορία και γουρλώνουν τα μάτια τους. Φοβούνται για αυτούς ότι μόλις βγουν έξω θα κρυώνουν , ψάχνουν να βρουν πετσέτες για να τους ζεστάνουν και άλλοι καλούν την αστυνομία και τα ασθενοφόρα να έρθουν για να ενισχύσουν την κατάσταση. Ορισμένοι θυμώνουν που δεν συμμορφώνονται οι "δραπέτες της λίμνης" (έτσι τους ονομάζουν) και οι περισσότεροι φεύγουν τσαντισμένοι.

Όμως μέσα στην λίμνη επικρατεί τέτοια ησυχία που καμία σχέση δεν έχει με την βοή που δημιουργείται στον έξω κόσμο. Το κορίτσι και το αγόρι τώρα ερωτοτροπούν με τα μάτια και αγγίζονται δημιουργωντας ζήλια και φθόνο στους φυλακισμένους για το μεγάλο "αμάρτημα" στο οποίο έχουν πέσει.

Ομως οι "δραπέτες της λίμνης" γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό που έγινε εκείνη την στιγμή και μοιάζει με αιωνιότητα είναι ικανό να τους κρατήσει ζεστούς και έξω από την λίμνη.

Όμως οι "φυλακισμένοι" δεν γνωρίζουν ότι το κλάμα τους και ο θυμός τους δεν αφορά τους "δραπέτες της λίμνης" αλλά τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Μια φυλακή με ανοιχτή μια πόρτα που οδηγεί στην απέραντη λίμνη.
Μια στιγμή που μπορεί να κάνει τον καθένα μας να δραπετεύσει στην μεγάλη λίμνη.
Κι αν θυμώσεις σκέψου ότι η πύλη είναι ανοιχτή και μπορείς να δραπετεύσεις...
Κι αν κλάψεις... τότε σκέψου για ποιον πρέπει να κλάψεις πραγματικά...
Κι αν βρεις την ιστορία πολύ μάυρη , άφησε τουλάχιστον την ελπίδα κάποια στιγμή να νοιώσεις καλά όταν την ξαναδιαβάσεις... πάντα υπάρχουν ευκαιρίες...
Κι αν πάλι πιστέψεις ότι μπορείς να κάνεις το βήμα , τότε κάντο πριν το σκεφτείς δεύτερη φορά...άφησε το.
Κι αν πάλι...
Κι αν πάλι...
και πάλι , και κάθε προσπάθεια... για την μεγάλη λίμνη!

Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2007

Στο λεωφορείο των ....αντα

Αυτό το λεωφορείο είτε το περιμένεις , είτε όχι κάποια στιγμή σε βρίσκει στην ζωή σου από μόνο του.

Νόμιζα πως θα μαι η εξαίρεση ρε γαμώτο , αλλά τελικά η ζωή δεν κάνει τέτοιες συμφωνίες. Βρε της το φερα από εδώ το έφερα από εκεί , αλλά αυτή ήταν ανένδοτη. Τελικά την ζωή δεν μπορείς να την νικήσεις.... ετσι είπα κι ανέβηκα στο άρμα της για να δω την συνέχεια.

Δέχομαι τα χρόνια πολλά για τα τριακοστά μου γενέθλια!!! Κερνάω και γλυκό....

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Θέλωντας να πω ένα ευχαριστώ...

Στο προηγούμενο μου blog ξεκίνησα να γράφω τον Μάιο του 2005 μέχρι τον Μάρτιο του 2006. Εκεί έκανα μια στάση , πήρα μια ανάσα και απέσυρα όλα τα post. Ήταν μια πολύτιμη διαδικασία για μένα. Απέσυρα τα κείμενα μου θέλοντας να ανακεφαλαιώσω και να κατεργαστώ τις σκέψεις μου. Συνηθίζω να το κάνω αυτό στην ζωή μου , να ξεδιαλύνω και να προχωράω παραπέρα. Και τα ιστοημερολόγια είναι ένας καλός τόπος για τέτοιου είδους αναμοχλεύσεις. Βλέπετε δεν είναι όπως ένα βιβλίο , που άμα γραφτεί δεν μπορεί να αποσυρθεί. Ισως στο μέλλον ορισμένα από αυτά τα κείμενα να τα ξαναβρείτε κάποια αυτούσια , άλλα κάπως αναβαθμισμένα ελπίζω....


Θα θελα να πω ότι το blog είναι ένα πολύ καλό εργαλείο για εμένα. Αν και ζω από την τεχνολογία , δεν την αφήνω να με κατέχει. Αφιέρωσα αρκετά χρόνια από την ζωή μου για να την κατανοήσω , βοήθησε αρκετά τον τρόπο σκέψης μου , δεν θέλω να είμαι αχάριστος μαζί της, προσφέρει πολλά εργαλεία. Η ουσία που κατέληξα είναι αυτή , η τεχνολογία είναι απλά ένα εργαλείο.Oμως , το κυριότερο για εμένα που προσφέρουν τα ιστοημερολόγια είναι το πεδίο που προσφέρουν για μοίρασμα ιδεών και συναισθημάτων. Μετά από ένα χρόνο αναμοχλεύοντας τα κιτάπια μου , περισυνέλεξα αρκετά από τα σχόλια σας. Θέλω να σας ευχαριστήσω γιατί πολλές φορές τα λόγια σας μου έδωσαν κουράγιο , πολύ περισσότερο από όσο μπορείτε να φανταστείτε και αρκετά από αυτά στάθηκαν καλές συμβουλές ή σκέψεις προς ανάλυση.

Επίσης ίσως παρατηρήσατε ότι πλέον δεν υπάρχουν παραπομπές σε άλλα ιστολόγια , όπως παλαιότερα. Θέλω να γνωρίζετε πως δεν πρόκειται για κάποιο είδος απόρριψης. Πήρα αυτή την απόφαση γιατί θεωρώ ότι αυτοί που διαβάζω , αυτοί που γράφω σχόλια στα κείμενα τους , αυτοί που έχω σε εκτίμηση το γνωρίζουν ήδη. Θέλω να πω ότι προτιμώ αυτή την εκδοχή από μια λίστα....


Αυτό το Post επιθυμώ να σας το αφιερώσω...!
, παρουσιάζοντας ορισμένα από τα σχόλια σας που με συγκίνησαν ιδιαίτερα ή μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Η περισσυλογή έγινε με βάση την ημερομηνία και δεν έχει να κάνει με κάποια ιδιαίτερη ταξινόμηση ως προς την ποιότητα ή οτι δήποτε άλλο. Για εμένα ήταν όλα σημαντικά.

scorpina said... Δε νομίζω οτι τίθεται θέμα ορίου...Υπάρχει όριο στη βλακεία π.χ.? Ή στα ποταπά αισθήματα?Θα βρείς πως το πηγάδι δεν έχει πάτο όταν μιλάμε για το κακό σε τούτο τον κόσμο...Καλύτερα στρέψε το βλέμμα αλλού και προσπάθησε να βρείς από που πηγάζει ότι καλό κρύβεις εσυ μέσα σου...Ακόμα και αν δεν το βρείς, στην πορεία θα έχεις κάνει επιλογές που θα κάνουν και άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους....Η αγάπη δεν υπάρχει έξω από εμας...

scorpina said... Ο Βυθούλκας σας καλέ μου κύριε σας έχει τρομάξει ποτέ?Έχετε για παράδειγμα αισθανθεί ποτέ την ανάγκη να τον κρατήσετε μόνο για την πάρτη σας και να μην αφήσετε κανένα ίχνος του να βγεί προς τα έξω, γιατί αν αυτό συνέβαινε μπορεί και να άλλαζε η συμπεριφορά των άλλων γύρω σας?Γι' αυτό λοιπόν, αποφασίσατε οτι είναι καλύτερα μερικά πράγματα να τα γνωρίζουν μόνο οι πολύ οικείοι σας, γιατί αν τα έβλεπαν και οι άλλοι, Αλί! κινδυνεύατε να μείνετε σχεδόν μόνος σας...Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάθε τρείς και λίγο, κομμάτια του εαυτού σας, του καλά φυλλαγμένου, ξετρυπώνανε και βγαίνανε για βόλτα σε κοινή θεά...Πανικόβλητος λοιπόν, ξαναμαζέυατε τα κομμάτια, ελπίζοντας οτι δεν έχει γίνει ζημιά, οτι κανείς δεν πρόσεξε τι έγινε, οτι όλα θα επανέλθουν εκεί που ήταν και πριν: στον μικρό, αδιάφορο, αλλά ασφαλή εαυτό σας....το νιώσατε ποτέ?

scorpina said... Η ελπίδα πεθαίνει λοιπόν πάντα τελευταία?Χαρούμενο μήνυμα,αν και, οφείλω να ομολογήσω οτι τα αποθέματά της καμιά φορά τελειώνουν και μ αφήνουν ρέστη...Όσο για το θέμα του Θεού, τελικά μήπως είναι όλα ζήτημα πιστης και όχι συμβόλου? Δηλαδή είμαι άθρησκη, αλλά όχι άθεη...Το σέβας στο ανώτερο όν (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι) μπορεί κανείς να το αισθανθεί παρακολουθόντας τη φύση και μόνο...Για τους Ολυμπιακούς, ας μη σχολιάσω καλύτερα...Σωβινιστικά σκεπτόμενη, θα πω οτι οι ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας ήταν υπέροχοι...ακόμα και τα γραφικά μας, το στεφάνι το δάφνινο κτλ., ήταν τόσο αρμονικά δεμένα με την ιδέα του ολυμπισμού, που πέρυσι αισθάνθηκα πολύ υπερήγανη ως ελληνίδα...κατ' άλλα, κατά διαόλου έχει πάει η ιδέα...και τώρα με συγχωρείτε, αλλά το κεφάλι μου βουίζει...

scorpina said... Το καταπληκτικό είναι, οτι πολλοί λίγοι άνθρωποι παραδέχονται την ανάγκη τους για αγάπη και ένα τρυφερό χάδι...Έχεις αντιληφθεί, οτι οι περισσότεροι το θεωρούν δείγμα αδυναμίας?Σκέψου το λίγο: για να αγαπάς, θέλεις βαθιά μέσα σου να αγαπηθείς κιόλας...Οι περισσότεροι έχουμε βιώσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας την απόρριψη. Άρα έχουμε φόβο...Και από φόβο για τα χειρότερα, προτιμούμε να μένουμε ''ακέραιοι'' και να κουκουλωνόμαστε κάτω από στρώσεις σκληρότητας εκφρασμένης ως αδιαφορία για οτιδήποτε συναισθηματικό...

scorpina said... Καλημέρα!!!Ο κόσμος είναι περίεργος, περίπλοκος, όμορφος, γλυκός, πικρός και άσχημος....Τίποτα απ' όλα αυτά και όλα αυτά μαζί!!!!Bitter-sweet symphony.....Αυτό είναι το καλό και το κακό του.....έτσι είμαστε και μεις: Θεριά και δαίμονες-άγγελοι και βάλσαμο.....Αγάπα λοιπόν....Αγάπα γιατί γεμίσαμε θεριά...

Μικρουλι said... ...kai alles pou den ksereis ti akrivws noiwtheis, alla s'aresei pou eisai zwdanos kai synexizeis na prospatheis... na noiwtheis...Oxi aparaithta na katalaveis.Aplws na aisthanesai meros tou apisteutou synolou pou onomazeis zwh...

jojo said... johny, η νύχτα πλέον έχει περάσει και έχει ξημερώσει μια καινούρια μέρα. εύχομαι ναναι η μέρα που θα γίνουν οι επιθυμίες σου πραγματικότητα και η μέρα που θα βρεις αυτό που ζητάς. γιατί τουλάχιστον όταν ξέρεις τι ζητάς, έχεις και περισσότερες πιθανότητες να το βρεις. είσαι λοιπόν ένα βήμα πιο μπροστά απο αυτούς που απλά ψάχνουν χωρίς να ξέρουν καν τι θέλουν.και ακόμα κιαν δεν είναι σήμερα η μέρα αυτή, σίγουρα σήμερα είναι μια μέρα πιο κοντά σε κείνη που θαναι...

Marina said... Κατέκτησε η γυναίκα το σύμπανΚατέκτησε και ο άνδρας το σύμπαναλλά δεν συναντήθηκανο καθένας μόνος του έψαχνε για τον άλλονκάπου αλλού..ολα καλά αυτά, αλλά για μένα τι να το κάνω το σύμπαν όταν δεν είναι μαζί ο αγαπημένος μου? Λίγο θα μου φανεί..

jojo said... διάβασα το ποστ σου με πολύ ενδιαφέρον johny... και χαίρομαι που είσαι απο τους ανθρώπους που τα βλέπουν τα πράγματα με μια δόση αισιοδοξίας.δεν ξέρω αν είμαι υπέρ ή κατά του γάμου, απόλυτη αποφεύγω ναμαι, γιατί κάθε περίπτωση έχει διαφορετικές παραμέτρους...εχει φορτιστεί πολύ αυτός ο θεσμός με άγχος (πριν) και με μια λανθάνουσα αίσθηση ασφάλειας (μετα)-το γνωστό "έδεσα τον γάιδαρό μου"- που , οδηγεί το ζευγάρι σε μια νωθρότητα που σκοτώνει σιγά σιγά τη σχέση τους...βέβαια, μπορεί η ρουτίνα να το κάνει αυτό και χωρίς να υπάρχει γάμος. όπως και ναχει, εγώ έχω καταλήξει σήμερα να πιστεύω οτι σκοπός του γάμου είναι η δημιουργία οικογένειας, γιατί πέρα απο αυτό, ένα ζευγάρι πρέπει να το δένει πρώτα απ'όλα η αγάπη, η συντροφικότητα , και το αμοιβαίο ενδιαφέρον για τις επιθυμίες και τις ανάγκες του άλλου, και όχι μια υπογραφή σε ένα χαρτί και ένα δαχτυλίδι στο χέρι...

Darthiir the Abban said... Η αγάπη είναι μία. Είναι η ανιδιοτελής ανύψωση το συντρόφου πάνω από τον εαυτό μας.Η συμπεριφορά και ο τρόπος έκφρασης αλλάζει. Επίσης το πρόβλημα είναι ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό των ζευγαριών δεν πληρείται ο ορισμός της αγάπης. Γιατί απλά ο γάμος γίνεται από συμφέρον. Γιατί απλά δεν υπάρχει τρόπος/χρόνος και δεν υπάρχει και σωστή επικοινωνία μεταξύ όλων των ανθρώπων ώστε να μπορέσεις να αναγνωρίσεις αυτόν που αγαπάς.Κάποιος μίλησε για πόλεμους κρατών. Στην κοινωνία μας βρισκόμαστε σε συνεχή πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων. Δεν μιλάμε. Ψάχνουμε απεγνωσμένα από πού θα στηριχθούμε ώστε να μπορέσουμε να επιβιώσουμε στην ζωή και να μην μας λείψουν τα χρήματα. Συμφωνώ, χωρίς χρήματα, χωρίς τα "προς το ζήν" μάλλον, τότε όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν μικρά. Όμως τα "προς το ζήν" εξασφαλίζονται και τότε κυνήγάμε τα προς το "ευ ζην" αλλά δεν υπάρχει ευ ζην χωρίς να υπάρχει αγάπη. Υπάρχει μόνο το "περνάμε καλά". Όμως μόνοι, απρόσωπα, χωρίς πραγματική ανταλλαγή συναισθημάτων, χωρίς κάποιον να μας νοιάζεται πραγματικά.Και οι όροι "θέση της γυναίκας" και "θέση του άντρα" δεν υφίστανται όταν υπάρχει αγάπη. Είναι όροι που δημιουργήθηκαν για συμβατικές καταστάσεις όπου δεν υπάρχει η αγάπη αλλά πρέπει να επιζήσει η κοινωνία, το ζευγάρι. Όταν υπάρχει αγάπη, ο καθένας ξέρει ποιά είναι η θέση του άλλου. Εκεί που τον έβαλε. Πάνω από τον εαυτό του. Δεν χρειάζονται κλισέ και νόμοι για να μπορέσεις να προχωρήσεις.Ας αφήσουμε λοιπόν τις φιλοσοφικές αναζητήσεις και ας ψάξουμε να βρούμε την αγάπη αν θέλουμε πραγματικά να κάνουμε κάτι. Αρκετά το φιλοσοφίσαμε και καταλάβαμε τί μας χρειάζεται. Αν μείνουμε στην θεωρία και δεν περάσουμε στην εφαρμογή, δεν θα καταφέρουμε παρά να οεθάνουμε με την απορία ακόμα στο μυαλό μας: Τί είναι αγάπη;

Darthiir the Abban said... Η αγάπη είναι μία. Είναι η ανιδιοτελής ανύψωση το συντρόφου πάνω από τον εαυτό μας.Η συμπεριφορά και ο τρόπος έκφρασης αλλάζει. Επίσης το πρόβλημα είναι ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό των ζευγαριών δεν πληρείται ο ορισμός της αγάπης. Γιατί απλά ο γάμος γίνεται από συμφέρον. Γιατί απλά δεν υπάρχει τρόπος/χρόνος και δεν υπάρχει και σωστή επικοινωνία μεταξύ όλων των ανθρώπων ώστε να μπορέσεις να αναγνωρίσεις αυτόν που αγαπάς.Κάποιος μίλησε για πόλεμους κρατών. Στην κοινωνία μας βρισκόμαστε σε συνεχή πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων. Δεν μιλάμε. Ψάχνουμε απεγνωσμένα από πού θα στηριχθούμε ώστε να μπορέσουμε να επιβιώσουμε στην ζωή και να μην μας λείψουν τα χρήματα. Συμφωνώ, χωρίς χρήματα, χωρίς τα "προς το ζήν" μάλλον, τότε όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν μικρά. Όμως τα "προς το ζήν" εξασφαλίζονται και τότε κυνήγάμε τα προς το "ευ ζην" αλλά δεν υπάρχει ευ ζην χωρίς να υπάρχει αγάπη. Υπάρχει μόνο το "περνάμε καλά". Όμως μόνοι, απρόσωπα, χωρίς πραγματική ανταλλαγή συναισθημάτων, χωρίς κάποιον να μας νοιάζεται πραγματικά.Και οι όροι "θέση της γυναίκας" και "θέση του άντρα" δεν υφίστανται όταν υπάρχει αγάπη. Είναι όροι που δημιουργήθηκαν για συμβατικές καταστάσεις όπου δεν υπάρχει η αγάπη αλλά πρέπει να επιζήσει η κοινωνία, το ζευγάρι. Όταν υπάρχει αγάπη, ο καθένας ξέρει ποιά είναι η θέση του άλλου. Εκεί που τον έβαλε. Πάνω από τον εαυτό του. Δεν χρειάζονται κλισέ και νόμοι για να μπορέσεις να προχωρήσεις.Ας αφήσουμε λοιπόν τις φιλοσοφικές αναζητήσεις και ας ψάξουμε να βρούμε την αγάπη αν θέλουμε πραγματικά να κάνουμε κάτι. Αρκετά το φιλοσοφίσαμε και καταλάβαμε τί μας χρειάζεται. Αν μείνουμε στην θεωρία και δεν περάσουμε στην εφαρμογή, δεν θα καταφέρουμε παρά να οεθάνουμε με την απορία ακόμα στο μυαλό μας: Τί είναι αγάπη;

Darthiir the Abban said... Αλήθεια, έτσι είναι, έχουμε σταματήσει να ζούμε και να απολαμβάνουμε πλέον την ζωή μας και τον χώρο γύρω μας.Λίγο η αποξένωση, λίγο η τρεχάλα να προφτάσουμε τις δουλειές μας, λίγο το αυτοκίνητο που μας έχει κάνει να θέλουμε να πάμε να παρκάρουμε έξω από τον προορισμό μας, μας έχουν κάνει πλέον την ζωή απλά ένα σύνολο από πράξεις, ανεξάρτητες την μία από την άλλη.

Τυπος Νυχτερινος said... Πες ενα ευχαριστώ κάπου στο σύμπαν. Δε λεω στο θεό, πες εσύ ένα έτσι αόριστα, δεν έχει σημασία σε τί θεό πιστεύει ο καθένας μας κι αν πιστεύει γενικώς σε κάτι.Το θέμα είναι πως είσαι καλά.Να σαι πάντα γερός και δυνατός.

isos said... Εάν ΤΟΝ έχεις δει να έρχεται με φόρα προς τα εσένα καταλαβαίνεις και βλέπεις πολλά …. Εάν την τελευταία αλλάξει πορεία και σε προσπεράσει να το έχεις πάντα στο μυαλό σου και να είναι οδηγός σου στην πορεία σου από εδώ και πέρα … σηκώνω το ποτήρι ψηλά και σου εύχομαι ότι καλύτερο από εδώ και πέρα…….

Marina said... Αυτοί που τολμούν να εκτιμούν, δεν χάνονται, αργά- αργά με σταθερά βηματάκια προσεγγίζουν την αγάπη τους και προσμένουν μία ανταπόδοση.

jojo said... είναι φορές που ξεχνάμε πόσο εύθραυστοι είμαστε και πόσο μικροί μέσα στο σύμπαν.χαλάμε τις καρδιές μας για πράγματα ασήμαντα, και κολλάμε σε ανούσιες λεπτομέρειες ξεχνόντας την ουσία...για αυτό το δώρο ζωής και για τη δυνατότητα ακόμα και να κλαίμε και να πονάμε μερικές φορές, πρέπει να μην ξεχνάμε να λέμε ευχαριστώ, που ακόμα μπορούμε και ελπίζουμε,που ακόμα μπορούμε και αναζητούμε, και όσοι απο μας τυχερότεροι,να λέμε ευχαριστώ για όσα καλά έχουμε βρει ήδη...

Marina said... Τα δένδρα, η φύση, ένας τοίχος απο ξερολιθιά, ακόμη και ένας ξεβαμμένος τοίχος αποκτούν άλλο νόημα όταν τα κυττάμε με τα μάτια της καρδιάς..Αλλοι βλέπουν την ασχήμιαΑλλοι δεν τη βλέπουν.Βλέπουμε αυτό που έχουμε μέσα μας και το προβάλλουμε στους άλλους..

not_the_boy_next_door said... Η ομορφιά όπως αντιμετωπίζεται από τον κλάδο της φιλοσοφίας που λέμε αισθητική (aesthetics) δεν υπόκειται σε κανόνες. Δηλαδή δεν μπορούμε να ορίσουμε με απόλυτη βεβαιότητα τους όρους που πρέπει να ακολουθεί ένα όμορφο αντικείμενο. Προσψπικά πιστελυω ότι η ομορφιά υπάρχει στην απλότητα και στην αλήθεια. Υπάρχει πιο όμορφο τοπίο από τα κατάξερα βράχια της Σερίφου, από την άγονη καλντέρα της Σαντορίνης;

Τυπος Νυχτερινος said... Έχεις δίκιο...Στις στιγμές είναι η ομορφιά της ζωής.Να γεμίζει πάντα το καλάθι των αναμνήσεών σου με νέες συγκινήσεις.

Darthiir the Abban said... To ζαχίρ είναι αυτό που αγαπάμε τόσο, ώστε μας γίνεται ιδανική ιδέα και μοναδική σκέψη και επιδείωξη και μπορουμε να απαρνηθούμε ακόμα και τον εαυτό μας για να το αποκτήσουμε...Είναι η πλήρης υποταγή στην δύναμη της αγάπης.

not_the_boy_next_door said... Με γειά το πλυντήριο. Το ανθρώπινο μυαλό έχει τεράστιες δυνατότητες, σκέψου μπορεί να φτιάξει τον ενεργεία κόσμο (αυτός που ζούμε) και άπειρους δυνάμει κόσμους (με τη φαντασία, την ενόραση κλπ.)

jojo said... τι΄πες τώρα....... έχεις δίκιο, δίκιο και ξανά δίκιο.είναι τόσο πολύπλοκοι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και τόσο χρονοβόρο το ψάξιμο, που συχνά απορώ πώς βρίσκω το χρόνο να κάνω οτιδήποτε άλλο....


Με αγάπη, Johny


Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006

Ενα σπίτι διπλά στην θάλασσα... το δικτυακό μου σπίτι

Αυτό είναι το δικτυακό μου καλύβι , ενα κομμάτι του εαυτού μου .....

29 Μαίου 2005

Όταν πρωτοξεκίνησα να γράφω τον Μάιο του 2005 , ένοιωθα ότι ήμουν ο μόνος Έλληνας μέσα σε αυτό το μπλογκομαραφέτι. Έψαχνα για καμιά βδομάδα στα search engines αλλά τίποτα , άρχισα να γράφω στην αρχή φανερά απογοητευμένος και σιγά σιγα αρχισαν τα πρώτα comments. Tελικά (ευτυχώς) έκανα λάθος δεν ήμουν ο μόνος Ελληνας με αυτή την μπογκοσυνήθεια. Η μάλλον κοιτάζοντας τα archives σας νομίζω ότι πάνω κάτω ξεκινήσαμε την ίδια περίοδο άλλοι τον Μάιο άλλοι λίγο νωρίτερα και άλλοι λίγο αργότερα (υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις όπως ο αραχτός από τον Ιαν 2004). Οι περισσότεροι όμως λες και είχαμε κανονίσει ένα ραντεβού χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία από την άνοιξη -καλοκαίρι του 2005!

O χρόνος όμως πέρασε.... κι αν πέρυσι το δικτυακό μου σπίτι ήταν ένα καλύβι , φέτος θα έλεγα ότι απέκτησα πλέον ένα όμορφο σπίτι δίπλα στην θάλασσα με θέα την ανατολή. Ετσι είναι , ο άνθρωπος όσο περνούν τα χρόνια μαθαίνει να χτίζει καλύτερα το σπιτικό του. Κι ομολογώ ότι είμαι τυχερός γιατι το καινούργιο μου σπιτικό είναι καλύτερο από το περσινο.

Κάποιος είπε , κάθε πέρσι και καλύτερα….Δεν νομίζω ότι αρέσκομαι σε μια τέτοια διαπίστωση. Κάθε χρόνο και καλύτερα , κι αυτό εξαρτάτε πάντα από την οπτική που κοιτώ τον κόσμο. Ναι οι πληγές και τα λάθη μπορεί να αυξάνονται , όμως παράλληλα αυξάνεται και η επίγνωση της ζωής μου.

Και τι έχει τελικά σημασία; Εχει σημασία να συρρικνώνω τον κόσμο μου; Μέχρι πότε; Και για ποιον λόγο να κάνω κάτι τέτοιο για να κοιτάξω κάποια στιγμή πίσω μου και να πω ότι είχα μια ήρεμη και αβίωτη ζωή κρυμμένη μέσα στο ντουλάπι , μέχρι που αράχνιασε και πέθανε αφήνοντας με μόνο. Όχι, και πάλι όχι!!! Μου ακούγεται φρικιαστική μόνο η ιδέα.

Καθαρίζω το μυαλό και συνεχίζω….

Όταν ζούμε την ζωη μας σπέρνουμε και μετά θερίζουμε και μετά περιμένουμε να περάσει ο χειμώνας και αναλογιζόμαστε τι κάναμε καθώς πίνουμε το κρασί μας δίπλα στο τζάκι που μας ζεσταίνει.

Έτσι και εγώ έσπειρά πέρυσι και θέρισα , κι είχα δύσκολο χειμώνα. Όμως ατενίζοντας την θέα από το καινούργιο μου σπίτι , είπα τελικά πως άξιζε. Ναι σίγουρα άξιζε γιατί άλλο να κοιμάσαι σα μετανάστης μέσα σε ένα καλύβι και άλλο να κοιμάσαι στην σιγουριά ενός ποιο ασφαλούς σπιτιού.

Οικία….. ναι την οικία μας χρειάζεται να την προσέχουμε , να την γεμίζουμε με θαλπωρή. Έτσι είναι ο άνθρωπος , θέλει θαλπωρή , θέλει ζεστασιά.

Και καθένας μας κουβαλάει μέσα στην καρδιά του ένα σπίτι , κι όσο περισσότερο η ματιά του νου μας εστιάζει στο κέντρο της καρδιάς , τόσο περισσότερο φωτεινο γίνεται το σπίτι της καρδιάς μας.

Κι αυτό το φως, αχ αυτό το φως της καρδιάς είναι αυτόφωτο , είναι το φως κάτω από το οποίο καταλαβαίνουμε τελικά ποιοι είμαστε. Αυτό το φως μας αφήνει μια αίσθηση γλυκιά στο στόμα , ένα απαλό αεράκι που αφήνει τα χείλη μας να αγγίζουν απαλά το ένα το άλλο. Αυτό το φως μας πλημμυρίζει. Πολύ απλά μας πλημμυρίζει


Καλως σας βρήκα!